Stoke Beach - kamienisty kawałek raju

Nie jest łatwo dostać się do Stoke Beach. Nawigator "nie widzi", oznaczenia jakieś takie malutkie. Gdy znajdziemy już drogę wydaje się, że to dojazd do prywatnej posesji, taka jest wąska i mało uczęszczana.

Zjeżdżamy cienką nitką stromo w dół, bo obu bokach drogi barykady z krzaków, na końcu maleńki parking, ledwo można nawrócić - oczywiście miejsc wolnych nie ma!

Ładujemy się więc trochę na skos gdzie się da, wyskakujemy z auta i pędzimy w poszukiwaniu wody ;) Parę metrów niżej pokazuje się widok na zatokę i na letniskowe miasteczko - jak odnaleziona wioska tubylców, ma swoje prawa i żyje swoim życiem.

Droga nagle rozszerza się, wreszcie jest czym oddychać!  Dalej możemy iść tylko pieszo - wszystkie tereny oprócz pieszej ścieżki są prywatne. Psy - "Prosimy o trzymanie na smyczy" - nic dziwnego, co chwilę przebiega drogę wiewiórka, przemyka zając. Za płotami machają ogony Labradorów i Rottków (jak dotąd dwie najczęściej spotykane przeze mnie tu rasy).

Schodzimy ścieżką między domami - gdzie w końcu jest ta woda!? Psy marzą już o kąpieli! Bardzo ciepło jest w tej dolince.

I w końcu... JEST!

Jeszcze milion schodków w dół i jesteśmy!

Zatoka o księżycowym wyglądzie, z ciepłą, przezroczystą wodą, otoczona skałami z mozaiką z muszelek

A to powietrze!

Betinka myśli głównie o opalaniu

Ale najważniejsza jest kąpiel

Plaża Stoke Beach mimo wolnego weekendu i ślicznej pogody ma tylko nielicznych gości. Na plaży psom wolno biegać luzem, z czego korzysta głównie Beti, zwykle zmykając do wody, Amber budzi zbyt duży respekt ;)

Powoli wracamy... przed nami wspinaczka pod górę... Stoke Beach żegna nas ciepłymi kamieniami, czarodziejskim wyglądem i błękitną wodą. Czy kiedyś tu jeszcze trafimy?